▁Energie-intensiteit

Kern van de disclosure

▁Openbaarmaking 103-4 ▁Voor▁elke▁verhouding▁moet de▁organisatie de teller van▁het▁energieverbruik▁rapporteren in▁joules,▁watt-uren of▁een▁passend▁veelvoud, de numerieke▁organisatiespecifieke▁noemer die▁bij de▁berekening▁wordt▁gebruikt en de▁resulterende▁intensiteitsverhouding.

▁Een▁energie-intensiteitsratio▁geeft▁het▁energieverbruik per▁eenheid▁activiteit, output of▁een▁andere▁organisatiespecifieke metriek▁weer.▁Normaal▁gesproken is▁het▁geen percentage.▁Voorbeelden▁zijn GJ per▁ton product, kWh per▁vierkante meter, MWh per▁voertuigkilometer, GJ per 100 VTE-werknemers of MWh per▁monetaire▁eenheid van▁inkomsten.

▁Voor▁elke▁verhouding▁moet de▁organisatie▁aangeven of de teller voor▁het▁energieverbruik▁betrekking▁heeft op de▁binnen de▁organisatie▁verbruikte▁energie, op de in de▁stroomopwaartse en downstreamwaardeketen▁verbruikte▁energie, of op▁beide.▁Dit▁toepassingsgebied▁heeft▁betrekking op▁gegevens over▁het▁energieverbruik en▁mag▁niet▁worden▁verward met de▁omvang van de▁uitstoot van▁broeikasgassen.

De▁organisatie▁moet▁ook▁aangeven▁welke▁soorten▁energieverbruik in▁elke▁verhouding▁zijn▁opgenomen:▁brandstof,▁elektriciteit,▁verwarming,▁koeling en▁stoom.▁Individuele▁brandstoffen,▁zoals▁aardgas, diesel of LPG,▁kunnen▁worden▁geleverd▁als▁een extra▁afbraak van de▁energiebron,▁maar▁niet ter▁vervanging van de▁vereiste▁classificatie van▁het▁energietype.

De teller▁moet▁gebruik▁maken van de▁gegevens over▁het▁energieverbruik die in▁het▁kader van Disclosure▁worden▁gerapporteerd. 103-2 voor▁energieverbruik▁binnen de▁organisatie en Disclosure 103-3 De▁organisatie▁moet de teller in▁overeenstemming▁brengen met▁beide▁onthullingen.

De teller en▁noemer▁moeten▁gebruik▁maken van▁een▁consistente organisatorische▁grens en▁rapportageperiode. Facility-niveau, business-unit of▁waarde-keten-categorie ratio's▁kunnen▁worden▁gerapporteerd,▁maar▁ze▁moeten▁duidelijk▁worden▁geëtiketteerd en▁niet▁worden▁gepresenteerd▁als▁organisatie-brede ratio's.

De▁organisatiespecifieke▁noemer▁moet relevant▁zijn voor de▁industrie of de▁activiteit en▁afgestemd▁zijn op de▁huidige▁industrienormen.▁Mogelijke▁noemers▁zijn▁eenheden van product,▁productievolume,▁vloeroppervlakte, VTE▁werknemers,▁omzet of▁verkoop. De numerieke▁noemer en de▁eenheid▁ervan▁moet▁worden▁vermeld▁zodat de▁verhouding▁kan▁worden herberekend.

▁Wanneer▁een▁erkende▁industrienorm▁wordt▁gebruikt om de▁energie-intensiteit te▁berekenen,▁moet de▁organisatie de norm▁identificeren en de▁gebruikte▁methoden en▁aannames▁beschrijven.

▁Wanneer▁het de▁transparantie of▁vergelijkbaarheid▁verbetert,▁moet de▁organisatie▁aanvullende▁uitsplitsingen van de▁verhouding▁energie-intensiteit per▁bedrijfseenheid of -faciliteit, land,▁energiebron,▁soort▁activiteit of▁categorie▁stroomopwaarts en▁stroomafwaarts▁verstrekken.

▁Een▁tabel met▁praktische▁informatieverstrekking▁moet▁daarom▁het▁volgende▁omvatten:

teller en▁eenheid voor▁het▁energieverbruik;

▁omvang van▁het▁energieverbruik▁binnen de▁organisatie, de▁waardeketen of▁beide;

▁brandstof,▁elektriciteit,▁verwarming,▁koeling en▁stoom▁inbegrepen;

numerieke▁organisatiespecifieke▁noemer en▁eenheid;

▁berekende▁energie-intensiteitsverhouding en -eenheid.

▁Veranderingen in▁intensiteit▁moeten▁worden▁verklaard door▁veranderingen in▁het▁energieverbruik te▁onderscheiden van▁veranderingen in output,▁activiteitsniveaus,▁bedrijfsmix,▁organisatiegrenzen of▁methodologie.▁Een▁afname van de▁energie-intensiteit▁hoeft▁niet▁noodzakelijkerwijs▁een▁daling van▁het absolute▁energieverbruik te▁betekenen.

Dit educatieve materiaal van LRA ondersteunt het opstellen van de disclosure. Raadpleeg voor de exacte vereisten altijd de officiële Global Reporting Initiative-bron.