UNCTAD Monitor Duurzaamheidsfinancieringsbeleid 2026: Een wereldwijd overzicht
De 2026-monitor van UNCTAD biedt een wereldwijd overzicht van de ontwikkeling van het beleid voor duurzame financiering in verschillende regio’s en regelgevingsstelsels.
De beleidsvorming rond duurzame financiering breidde zich in 2025 verder uit. In de 35 economieën die door de United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD) worden gemonitord, werden 143 nieuwe beleidsmaatregelen ingevoerd, tegenover 99 in 2024. Samen zijn deze economieën goed voor 93% van het mondiale bruto binnenlands product (bbp).
UNCTAD identificeert drie overkoepelende trends:
- verdere uitbreiding van regelgeving inzake duurzame financiering, als reactie op prioriteiten van rechtsgebieden en economische en milieurisico's;
- een verschuiving naar implementatie en operationele doeltreffendheid;
- een toenemend gebruik van koolstofbeprijzing en transitiefinanciering als beleidsinstrumenten.
Tegelijkertijd groeien rechtsgebieden naar enkele gemeenschappelijke beginselen toe, terwijl zij uiteenlopen wat betreft regelgevingsontwerp en ambitieniveau.
Europa blijft het meest ontwikkelde ecosysteem voor regelgeving inzake duurzame financiering in de monitoring van UNCTAD.
Duurzaamheidsrapportage blijft de grootste beleidscategorie
Duurzaamheidsinformatieverschaffing was goed voor 44% van de maatregelen die in 2025 werden ingevoerd. Overheden namen gedurende het jaar 63 maatregelen met betrekking tot informatieverschaffing aan, meer dan tweemaal zoveel als in 2024 werd geregistreerd.
UNCTAD constateert een toenemende afstemming op internationale standaarden, met name IFRS standaarden voor duurzaamheidsinformatieverschaffing, terwijl rechtsgebieden streven naar meer standaardisatie, harmonisatie en grensoverschrijdende interoperabiliteit.
Duurzaamheidsinformatieverschaffing raakt ook nauwer verbonden met financiële stabiliteit. UNCTAD merkt op dat informatieverschaffing risicobeheer kan ondersteunen wanneer klimaatgerelateerde risico’s de waarde van activa en het bredere financiële stelsel beïnvloeden. In toenemende mate wordt informatieverschaffing ook beschouwd als een macroprudentieel instrument.
Vergelijkbare standaarden, verschillende regelgevingsroutes
In Europa heeft het recente EU-beleid zich gericht op vereenvoudiging en beperktere rapportageverplichtingen. Dit is gepaard gegaan met strengere handhaving op gebieden zoals greenwashing.
Azië-Pacific verschuift van de ontwikkeling van kaders naar integratie en implementatie. De regio introduceerde 40 nieuwe maatregelen in 2025, tegenover 49 in 2024, terwijl nationale strategieën en duurzaamheidsinformatieverschaffing samen goed waren voor bijna 63% van de nieuwe maatregelen. UNCTAD beschrijft de beleidsrichting als een richting van grotere samenhang, schaalbaarheid en systeemintegratie.
In Afrika bouwen verschillende jurisdicties parallel de kernkaders voor duurzame financiering op. Informatieverschaffingsvereisten, taxonomieën en kaders voor koolstofmarkten worden gelijktijdig ontwikkeld, waarbij sommige nationale systemen ook zijn ontworpen om regionale interoperabiliteit te ondersteunen.
In Noord-Amerika blijft de beleidsontwikkeling versnipperd. Canada blijft regelgeving voor duurzame financiering ontwikkelen, terwijl de Verenigde Staten een toenemende kloof laten zien tussen benaderingen op federaal en staatsniveau.
In Latijns-Amerika consolideert de beleidsontwikkeling zich rond praktische instrumenten, met name taxonomieën, productregelgeving en koolstofmarkten.
Implementatie wordt een centrale uitdaging
UNCTAD signaleert verschillende terugkerende implementatiebeperkingen, met name in ontwikkelingslanden:
- Hoge nalevingskosten – het implementeren van ISSB-afgestemde rapportage, assurance, taxonomieclassificatie en transitieplanning kan kostbaar zijn, vooral voor kleinere ondernemingen.
- Hiaten in gegevens en rapportage – veel ondernemingen, met name mkb-bedrijven, beschikken nog steeds niet over betrouwbare duurzaamheidsgegevens, inventarissen van broeikasgasemissies en adequate interne beheersingsmaatregelen.
- Regelgevingsfragmentatie – rechtsgebieden moeten een evenwicht vinden tussen afstemming op internationale standaarden en binnenlandse prioriteiten en institutionele capaciteit.
- Hiaten in uitvoeringscapaciteit – toezichthouders, ondernemingen, auditors en financiële instellingen beschikken mogelijk niet over de technische expertise, systemen en gegevens die nodig zijn om openbaarmakingsvereisten, taxonomieën en regelgeving voor koolstofmarkten effectief te implementeren.
UNCTAD identificeert ook beperkte toegang tot duurzame financiering als een afzonderlijke uitdaging en wijst op de noodzaak van verdere ontwikkeling van instrumenten zoals groene obligaties, aan duurzaamheidsdoelstellingen gekoppelde leningen, transitiefinanciering en koolstofkredieten.
Koolstofmarkten gaan verder dan pilotregelingen
Beleid inzake koolstofbeprijzing was goed voor meer dan 12% van de nieuwe maatregelen die in 2025 zijn ingevoerd. UNCTAD merkt op dat koolstofmarkten zich van pilotfasen ontwikkelen naar meer operationele en in sommige gevallen economiebrede systemen.
Taxonomieën evolueren eveneens voorbij classificaties die uitsluitend op het «groene» aspect zijn gericht, naar bredere transitiekaders. Deze benaderingen kunnen de decarbonisatie van moeilijk te verduurzamen sectoren ondersteunen, naast investeringen in hernieuwbare energie.
Interoperabiliteit zal de volgende fase vormgeven
UNCTAD identificeert interoperabiliteit als een bepalende uitdaging voor de volgende fase van beleidsvorming inzake duurzame financiering: steeds meer uiteenlopende nationale kaders zullen voldoende interoperabel moeten blijven om een efficiënte mondiale kapitaalallocatie en duurzame ontwikkeling te ondersteunen.
Volgens het rapport gaat het beleid inzake duurzame financiering een fase in waarin meer nadruk ligt op implementatie, integratie en economische afstemming.
