Digitale rapportage volgens UK SRS S1: taxonomie, tagging en toekomstige indieningsvereisten

Duurzaamheidsrapportage ontwikkelt zich in de richting van grotere vergelijkbaarheid, betere doorzoekbaarheid en geautomatiseerd gebruik. Beleggers, analisten, kredietverstrekkers en dataplatforms willen steeds vaker gestructureerde informatie in plaats van uitsluitend verhalende PDF-documenten. Als het Verenigd Koninkrijk in de loop van de tijd formelere indieningsroutes invoert, zullen organisaties die al een taxonomiegericht rapportageproces hebben opgebouwd minder verstoring ondervinden.

Digitale gereedheid verbetert ook de interne kwaliteit. Tagging dwingt de onderneming te definiëren wat elke toelichting precies is, hoe deze samenhangt met andere toelichtingen en of dezelfde maatstaf in verschillende documenten consequent wordt beschreven.

Op het moment van schrijven wordt UK SRS S1 hier behandeld als een vrijwillige standaard en bestaat er geen algemene digitale indieningsplicht die specifiek uit de standaard zelf voortvloeit. Digitale rapportage moet echter worden bezien in het licht van mogelijke toekomstige ontwikkelingen, zoals:

toekomstige Britse indieningsvereisten voor duurzaamheidsgerelateerde toelichtingen;

aanpassing van bestaande infrastructuren voor digitale rapportage;

ontwikkeling van een taxonomie die aansluit op of is geïnformeerd door de IFRS Sustainability Disclosure Taxonomy;

vraag van beleggers naar gestructureerde datasets, zelfs voordat er een verplichte indieningsroute bestaat.

Ondernemingen moeten daarom onderscheid maken tussen **huidige verplichtingen** en **ontwerp voor toekomstige gereedheid**. Het ontbreken van een huidige verplichting is geen reden om digitale structuur te negeren.

UK SRS S1 is conceptueel verbonden met de ISSB-standaardenfamilie. In discussies over digitale rapportage is de IFRS Sustainability Disclosure Taxonomy daarom een logisch uitgangspunt. Zij kan ondernemingen helpen na te denken over:

standaardtags voor veelvoorkomende toelichtingen;

consistentie van definities;

relaties tussen tekstblokken, bedragen, percentages, datums en dimensies;

beheerste toepassing van extensies wanneer een entiteitsspecifiek concept nodig is.

Dit betekent niet dat een onderneming mag uitgaan van een in elk detail identieke Britse overname. Keuzes van de rechtsorde, timing en toekomstige specifieke Britse besluiten kunnen de indieningsarchitectuur veranderen. De denkwijze van de IFRS-taxonomie is echter zeer relevant voor de voorbereiding.

Een praktisch taggingmodel kan het volgende omvatten:

verhalende tekstblokken voor onderdelen zoals governance of strategie;

numerieke maatstaven en ratio’s;

streefwaarden en datums;

dimensies zoals bedrijfssegment, geografie of scopeclassificatie waar relevant;

toelichtingen in de stijl van grondslagen voor financiële verslaggeving over methoden, afbakeningen en schattingen.

Niet elke tekstregel hoeft vanaf dag één afzonderlijk te worden getagd. Veel organisaties beginnen met een combinatie van tagging op tekstblokniveau en geselecteerde gedetailleerde tags voor kernmaatstaven.

Duurzaamheidstoelichtingen bevatten vaak ondernemingsspecifieke concepten. Extensies kunnen daarom nodig zijn. Goede praktijk is om alleen een extensie te maken wanneer:

geen bestaand taxonomie-element de betekenis voldoende weergeeft;

de extensie een duidelijk label en een duidelijke definitie heeft;

de extensie passend is verankerd aan een breder concept wanneer de taxonomiearchitectuur dat verlangt.

Het is slechte praktijk om buitensporig veel extensies te maken alleen omdat de basistaxonomie niet volledig wordt begrepen. Te veel onnodige extensies verminderen de vergelijkbaarheid.

Digitale rapportage voegt een extra beheerslaag toe. De onderneming moet het volgende bijhouden:

de gebruikte taxonomieversie;

een register van tagtoewijzingen;

registraties van de aanmaak en goedkeuring van extensies;