UK SRS S1 versus UK SRS S2: Hoe algemene en klimaatvereisten samenwerken

Beschouw UK SRS S1 als het besturingssysteem en UK SRS S2 als de klimaattoepassing die daarop draait.

S1 beantwoordt vragen zoals:

Wie zijn de gebruikers van de informatieverschaffing?

Welke informatie is materieel?

Wat is de rapporterende entiteit?

Hoe moet duurzaamheidsinformatie aansluiten op de financiële overzichten?

Waar en wanneer moeten de toelichtingen worden gepubliceerd?

Welke vergelijkende informatie, oordelen, schattingen en foutcorrecties zijn vereist?

Wanneer is een uitdrukkelijke en onvoorwaardelijke verklaring van naleving toegestaan?

S2 beantwoordt de klimaatspecifieke vragen, waaronder:

Welke fysieke risico's, transitierisico's en klimaatgerelateerde kansen beïnvloeden de vooruitzichten?

Welke gevolgen hebben die aangelegenheden voor het bedrijfsmodel, de waardeketen, de strategie en de financiële planning?

Hoe veerkrachtig is de strategie bij klimaatgerelateerde veranderingen en onzekerheden?

Welke scenarioanalyse ondersteunt die conclusie?

Wat zijn de huidige en verwachte financiële gevolgen?

Welke Scope 1-, Scope 2- en Scope 3-emissies worden vermeld?

Welke sectoroverschrijdende, sectorspecifieke en entiteitsspecifieke maatstaven worden gebruikt?

Welke klimaatdoelstellingen bestaan er, hoe worden deze gemeten en hoe wordt de voortgang beoordeeld?

Een klimaatrapportage die alleen de onderwerpvereisten van S2 behandelt maar de S1-basis negeert, is onvolledig. Evenzo kan een volledig S1-rapport S2 niet weglaten wanneer klimaatgerelateerde risico's of kansen binnen de reikwijdte vallen.

Beide standaarden zijn gericht op bestaande en potentiële investeerders, kredietverstrekkers en andere crediteuren. Klimaatinformatie wordt gerapporteerd wanneer redelijkerwijs kan worden verwacht dat deze de kasstromen, de toegang tot financiering of de kapitaalkosten op korte, middellange of lange termijn beïnvloedt. Het doel is niet om elk klimaatfeit te publiceren, maar om materiële informatie te verstrekken die relevant is voor beslissingen over de allocatie van middelen.

S1 verschaft de materialiteitsdefinitie die voor S2 wordt gebruikt. Informatie is materieel als redelijkerwijs kan worden verwacht dat het weglaten, onjuist weergeven of verhullen ervan van invloed kan zijn op beslissingen van primaire gebruikers die worden genomen op basis van de financiële overzichten voor algemene doeleinden van de specifieke rapporterende entiteit.

Dit betekent dat S2 geen vaste checklist is die ongeacht de omstandigheden moet worden gereproduceerd. De entiteit past de klimaatspecifieke vereisten toe en gebruikt vervolgens de materialiteit van S1 om te bepalen welke daaruit voortvloeiende informatie materieel is. Materialiteit kan voortvloeien uit de aard, de omvang of beide. Een kwalitatieve klimaataangelegenheid kan materieel zijn voordat een precies bedrag beschikbaar is, terwijl een overmatige hoeveelheid niet-materiële details de informatie die ertoe doet kan verhullen.

S1 vereist dat financiële informatieverschaffing met betrekking tot duurzaamheid betrekking heeft op dezelfde rapporterende entiteit als de gerelateerde financiële overzichten. S2 breidt de analyse vervolgens uit over de waardeketen waar klimaatgerelateerde risico's, kansen of emissies ontstaan. De rapporterende entiteit en de reikwijdte van de waardeketen zijn daarom verwante maar niet identieke begrippen:

de rapporterende entiteit is verankerd in de financiële overzichten; en

de reikwijdte van de waardeketen wordt bepaald voor het specifieke klimaatrisico, de specifieke klimaatkans of maatstaf, met gebruikmaking van redelijke en onderbouwde informatie die beschikbaar is zonder buitensporige kosten of inspanningen.

Een groep mag de juridische of consolidatiegrens niet wijzigen enkel omdat emissiegegevens anders zijn georganiseerd. In plaats daarvan moet de groep de inventarisgrens afstemmen op de rapporterende entiteit en relevante methodologische keuzes toelichten.

S1 vereist dat de entiteit de verbanden toelicht tussen duurzaamheidsgerelateerde risico's en kansen, de informatieverschaffing binnen de vier pijlers en de gerelateerde financiële overzichten. Gegevens en veronderstellingen moeten voor zover mogelijk consistent zijn met de financiële overzichten op grond van het toepasselijke verslaggevingsstelsel.

Voor S2 heeft dit gevolgen voor aangelegenheden zoals:

activawaarden die worden gebruikt in blootstellingsmaatstaven;

investeringen en operationele uitgaven die verband houden met klimaatmaatregelen;

veronderstellingen die worden gebruikt in scenarioanalyse, bijzondere waardevermindering, gebruiksduur en voorzieningen;

huidige en verwachte financiële gevolgen;

financieringsplannen en veronderstellingen over de kapitaalkosten; en

presentatievaluta en verslagperiode.

Een klimaatrapport mag niet één reeks transitieveronderstellingen gebruiken terwijl de financiële planning en boekhoudkundige stukken zonder toelichting een tegenstrijdige reeks gebruiken.

S1 bepaalt waar financiële informatieverschaffing met betrekking tot duurzaamheid wordt gepresenteerd en staat kruisverwijzingen alleen toe wanneer de informatie waarnaar wordt verwezen onder dezelfde voorwaarden en op hetzelfde moment beschikbaar is, en wanneer het geheel begrijpelijk blijft. Klimaattoelichtingen op grond van S2 mogen worden geïntegreerd met bredere duurzaamheidsinformatie of governance-informatie, maar kruisverwijzingen moeten nauwkeurig, stabiel en volledig zijn.

Een link naar een afzonderlijk klimaatrapport voldoet niet automatisch aan S1. Het team moet de beschikbaarheid, timing, autorisatie en prominentie toetsen, evenals de vraag of gebruikers de relevante informatie kunnen identificeren zonder in meerdere documenten te zoeken.

S1 vereist dat financiële informatieverschaffing met betrekking tot duurzaamheid tegelijk met de gerelateerde financiële overzichten en over dezelfde verslagperiode wordt gerapporteerd. S2 creëert geen afzonderlijk klimaattijdpad.

S1 en S2 bevatten elk vrijstellingen voor vergelijkende informatie bij eerste toepassing. De kalender voor vergelijkende informatie moet worden beheerst per onderwerp van de informatieverschaffing en maatstaf, met name wanneer de entiteit begint met alleen klimaatrapportage en later uitbreidt naar bredere S1-rapportage. Ook vergelijkende informatie in beschrijvende vorm kan nodig zijn wanneer deze nuttig is voor het begrijpen van de huidige periode.

S1 vereist informatieverschaffing over significante oordelen en over de meest significante onzekerheden bij de waardering. Die basis is rechtstreeks van toepassing op S2-aangelegenheden zoals:

classificatie van klimaatrisico's en tijdshorizonten;

reikwijdte van de waardeketen;

scenariokeuze en veronderstellingen;

verwachte financiële gevolgen;

schatting van Scope 3 en gegevenskwaliteit;

grenzen van doelstellingen en wijzigingen in de basislijn; en

verwerking van koolstofkredieten.

Redelijke schattingen zijn toegestaan en vaak onvermijdelijk. Het beheersingsdoel is niet om onzekerheid weg te nemen, maar om methoden, veronderstellingen, beperkingen en wijzigingen getrouw te beschrijven. Materiële fouten in eerdere perioden worden gecorrigeerd overeenkomstig de foutvereisten van S1.

Paragraaf 72 van S1 bevat de overkoepelende nalevingstoets: een expliciete en verklaring zonder voorbehoud is alleen toegestaan wanneer aan alle vereisten van de UK Sustainability Reporting Standards is voldaan. De paragrafen 73A en 73B van S1 behandelen vervolgens bijzondere bepalingen en aanvullende regelgeving.

Bij een klimaatrapport moet bij de beoordeling van de claim het volgende worden nagegaan:

1. Is aan de toepasselijke vereisten van S2 voldaan, met inbegrip van de relevante informatieverschaffing over overgangsverlichting?

2. Is aan alle vereisten van S1 die ten grondslag liggen aan de informatieverschaffing op grond van S2 voldaan?

Een rapport kan S1 niet als optionele achtergrondinformatie behandelen en tegelijkertijd naleving van S2 beweren.

S2 vervangt de informatieverschaffing over de pijlers van S1 niet. Het specificeert de informatie die binnen die pijlers voor klimaat nodig is en maakt het, wanneer governance of risicobeheer geïntegreerd is, mogelijk onnodige duplicatie te voorkomen door middel van onderling verbonden informatieverschaffing.

De entiteit identificeert alle materiële duurzaamheidsgerelateerde risico’s en kansen. Zij past S1 toe op het volledige toepassingsgebied en S2 op klimaatgerelateerde aangelegenheden. Indien aan elke toepasselijke vereiste is voldaan, mag zij uitdrukkelijk en zonder voorbehoud verklaren dat zij voldoet aan de UK Sustainability Reporting Standards.

Deze route vereist zowel niet-klimaatgerelateerde werkstromen als klimaatgerelateerd werk. Een volwassen TCFD- of S2-programma is op zichzelf geen volledig S1-systeem.

De entiteit maakt uitsluitend klimaatgerelateerde risico’s en kansen openbaar en past S1 alleen toe voor zover de vereisten ervan betrekking hebben op die klimaatgerelateerde openbaarmakingen. Dit is een mogelijkheid die de standaard biedt, niet een verklaring dat niet-klimaatgerelateerde aangelegenheden niet materieel zijn.

De entiteit moet:

openbaar maken dat gebruik wordt gemaakt van de E3-bepaling;

afzien van de claim dat zij voldoet aan UK SRS S1;

de voor S2 relevante grondslagen van S1 toepassen;

voldoen aan de toepasselijke S2-vereisten; en

het gebruik van overgangsbepalingen van S2 openbaar maken naast een verklaring dat zij aan S2 voldoet.

Wanneer rapportage verplicht wordt, zijn de beschikbaarheid of duur van E3 onderworpen aan de Companies Act, FCA-regels of andere bevoegde Britse regels.

Een entiteit mag delen van S1 en S2 gebruiken om een jaarverslag, informatiepakket voor kredietverstrekkers of vrijwillig klimaatrapport te verbeteren zonder te claimen dat zij voldoet. Zij zou de grondslag nauwkeurig moeten beschrijven, weglatingen moeten identificeren en formuleringen moeten vermijden die volledige toepassing impliceren.

Deze route kan passend zijn tijdens een proefrun, maar formuleringen als “afgestemd op” of “geïnformeerd door” zouden nog steeds moeten worden onderbouwd met een gedocumenteerde gap-analyse en juridische beoordeling wanneer openbare claims worden gedaan.

Het werkstroommodel zou een klimaatsilo moeten voorkomen. Klimaatgegevens mogen gespecialiseerde eigenaars hebben, maar de rapporterende entiteit, materialiteit, financiën, governance en nalevingsbeslissingen blijven onderdeel van het bredere S1-systeem.

Een beursgenoteerde logistieke groep heeft een volwassen klimaatprogramma dat betrekking heeft op brandstofgebruik, de transitie van het wagenpark, energie in magazijnen, Scope 3-emissies van onderaannemers en scenario's voor fysieke risico's. De groep wil nu een volledig vrijwillig UK SRS S1-rapport opstellen.

Het klimaatteam brengt zijn bestaande werkzaamheden in kaart ten opzichte van S2. Finance bevestigt dat de aannames voor activa, kapitaaluitgaven en financiering aansluiten op het financiëleplanningsproces. Risk bevestigt de classificatie en monitoring van fysieke en transitierisico's. Het bestuur beoordeelt de bevindingen uit de scenario's en het transitieplan voor het wagenpark.

De uitbreiding naar S1 identificeert vervolgens niet-klimaatgerelateerde aangelegenheden die van invloed kunnen zijn op de vooruitzichten, waaronder de beschikbaarheid van chauffeurs, arbeidsverhoudingen, de veerkracht van digitale systemen en afhankelijkheid van kritieke logistieke partners. De entiteit voert één overkoepelend materialiteitsproces uit, maar behoudt onderwerpspecifiek bewijs en past S2 toe op klimaat. De definitieve matrix voor informatieverschaffing toont geïntegreerde secties over governance en risicobeheer, met afzonderlijke details over strategie, financiële effecten, maatstaven en doelstellingen waar nodig.

De groep beschrijft het klimaatprogramma niet als het volledige S1-rapport. Zij doet pas een complianceclaim nadat de niet-klimaatgerelateerde vereisten, de S2-vereisten, de fundamenten van S1, vergelijkende informatie, kruisverwijzingen, oordelen en bewijs zijn getoetst.

Dit voorbeeld is illustratief en bepaalt niet de uitkomst voor een werkelijke entiteit.