IFRS S2 versus TCFD: wat is er veranderd en hoe maak je de overstap?

Het praktische risico is niet een gebrek aan terminologie. Het risico is dat een vertrouwd raamwerk, een vertrouwde dataset of een vertrouwde maatstaf wordt behandeld als een volledige rapportageconclusie zonder de toepasselijke IFRS-vereisten, materialiteit, onderbouwing en publicatieclaim te toetsen.

De TCFD-aanbevelingen legden de inmiddels vertrouwde architectuur van governance, strategie, risicobeheer en maatstaven en doelstellingen vast. IFRS S2 behoudt die architectuur, wat betekent dat bestaande verantwoordelijkheden, risicoregisters, scenariowerkzaamheden en klimaatmaatstaven vaak opnieuw kunnen worden gebruikt. De uitdaging van de overstap ligt in de diepgang, samenhang en discipline van de informatie, en niet alleen in de koppen.

IFRS S2 is een standaard voor toelichtingen die samen met IFRS S1 wordt toegepast. De standaard brengt daarom vereisten mee voor een getrouwe weergave, materiële informatie, de rapporterende entiteit, verbonden informatie, timing, vergelijkende informatie, bronnen van leidraden, oordeelsvormingen en de nalevingsverklaring. Een TCFD-rapport kan sommige van deze zaken vrijwillig behandelen, maar het rapport moet worden getoetst aan de uitgegeven ISSB-vereisten en niet aan de aanwezigheid van 11 koppen.

Een hypothetische beursgenoteerde vastgoedgroep heeft gedurende drie jaar een TCFD-rapport gepubliceerd. Het rapport beschrijft toezicht door het bestuur, twee scenario’s, overstromingsrisico en een emissiedoelstelling voor 2035. Uit de transitiebeoordeling blijkt dat de risicobeschrijving sterk is, maar dat de Scope 3-inventarisatie verschillende materiële categorieën uitsluit, de Scope 2-toelichting uitsluitend op de marktgebaseerde methode berust, financiële effecten worden beschreven zonder toe te lichten waarom geen kwantitatieve informatie wordt verstrekt, en het scenariowerk niet is gekoppeld aan investeringsbeslissingen op activaniveau.

De groep behoudt de vierpijlerstructuur, maar voegt een aansluiting op de rapporterende entiteit, een register van klimaatrisico’s en -kansen, locatiegebaseerde Scope 2-emissies, een gedocumenteerde beoordeling van Scope 3-categorieën, sectorspecifieke vastgoedmaatstaven, een analyse van huidige en verwachte financiële effecten en een goedgekeurde conclusie over veerkracht toe. De groep gebruikt geen onvoorwaardelijke nalevingsverklaring totdat de volledige set vereisten en lokale adoptievoorschriften is gecontroleerd.

Een kruisverwijzing op pijlerniveau gebruiken wanneer de werkelijke tekortkomingen op het niveau van metriek, methode, afbakening of onderbouwing liggen.

Aannemen dat het TCFD-gebruik van “materieel” volstaat zonder de materialiteitsvereisten van IFRS S1 op het volledige rapport toe te passen.

De TCFD-aanbeveling om Scope 3-emissies bekend te maken “indien passend” behandelen als de IFRS S2-toets.

De kalenders voor duurzaamheidsrapportage en financiële verslaggeving gescheiden houden zonder een geautoriseerde afsluitdatum en proces na balansdatum.

Een algemene conclusie over “veerkracht” publiceren zonder kwetsbaarheden, aannames, onzekerheid en aanpassingsvermogen te tonen.

Sectorgerichte guidance negeren omdat het bestaande TCFD-rapport alleen sectoroverschrijdende maatstaven gebruikte.

“IFRS S2 afgestemd op” of “conform” gebruiken voordat de grondslag, jurisdictie en volledigheid van de bewering zijn goedgekeurd.

Vergeleken met TCFD vraagt IFRS S2 om meer gedetailleerde informatie over broeikasgasemissies, met inachtneming van materialiteit. Dit omvat absolute bruto-emissies, informatie over de organisatorische afbakening, locatiegebaseerde Scope 2 en contractuele instrumenten, Scope 3-categorieën, methoden, inputgegevens, aannames en informatie over gefinancierde emissies waar van toepassing.