TNFD voor mijnbouw, energie en zware industrie: locaties, water, biodiversiteit en gemeenschappen

Educatief materiaal voor de praktijk. Illustratieve scenario’s en formuleringen moeten worden aangepast aan de feiten, materialiteitsbenadering, sectoren, locaties en rapportagecontext van de organisatie.

Organisaties in de zware industrie beschikken vaak over sterke milieumanagementsystemen, vergunningen, risicoregisters voor locaties en technische gegevens. TNFD vervangt deze niet. De standaard vraagt de organisatie om deze over locaties en waardeketens heen met afhankelijkheden, impacts, risico’s, kansen, financiële effecten en informatieverschaffing te verbinden. De belangrijkste verandering is de overgang van geïsoleerde nalevingsthema’s naar een locatiegericht ondernemingsperspectief.

Een locatie is zelden ecologisch op zichzelf staand. Wateronttrekkingen beïnvloeden een stroomgebied; toegangswegen en transmissielijnen breiden de voetafdruk uit; stof, geluid, licht, afval en vervuiling verplaatsen zich over grenzen heen; huisvesting voor werknemers en geïnduceerde ontwikkeling kunnen het landgebruik veranderen; en meerdere exploitanten kunnen cumulatieve druk veroorzaken. De beoordelingsgrens vereist daarom een gedisciplineerd onderscheid tussen de juridische voetafdruk, het directe beïnvloedingsgebied, het bredere landschap of stroomgebied en de waardeketen.

Figuur 1. Locatie-tot-landschapmodel voor mijnbouw, energie en zware industrie. De beoordeling wordt gedurende de levenscyclus van het project uitgebreid van de gecontroleerde voetafdruk naar het beïnvloedingsgebied, gedeelde systemen en de waardeketen.

Water moet worden beoordeeld als verschillende samenhangende maar afzonderlijke kwesties: beschikbaarheid, verbruik, kwaliteit, ontwatering, lozing, regulering van overstromingen en stormwater, behoeften van ecosystemen en toegang voor belanghebbenden. Een installatie kan weinig water onttrekken maar zeer gevoelig zijn voor kwaliteit; een mijn kan een watervoerende laag ontwateren en tegelijkertijd het directe verbruik beheren; een energieactivum kan afhankelijk zijn van koelwater en tegelijkertijd de temperatuur of het debiet beïnvloeden. Een mondiale waterschaarstescore is daarom slechts een screening.

Screening van gevoelige locaties zou de prioritering moeten ondersteunen en niet leiden tot een automatische universele uitsluitings- of afstandsregel. Bij de beoordeling zou rekening moeten worden gehouden met de integriteit van ecosystemen, snelle achteruitgang, het belang voor biodiversiteit, waterstress en locaties waar significante afhankelijkheden of impacts waarschijnlijk zijn. De relevante granulariteit hangt af van de activiteit en het ecologische proces: voor een grens van een beschermd gebied, een stroomgebied, een verspreidingsgebied van een soort, een migratieroute of een kustsysteem kan telkens een andere schaal nodig zijn.

Cumulatieve impact is vooral belangrijk waar meerdere mijnen, putten, installaties, steengroeven, wegen of nederzettingen hetzelfde ecosysteem beïnvloeden. De organisatie zou andere bronnen van druk, gedeelde drempelwaarden, kwetsbare groepen en plausibele toekomstige ontwikkelingen moeten identificeren. Haar eigen bijdrage en invloed kunnen beperkt zijn, maar dat maakt het bredere risico niet irrelevant. De respons kan bestaan uit het delen van gegevens, gecoördineerde monitoring, partnerschappen op stroomgebied- of landschapsniveau en opschaling naar overheids- of sectororganen.

Natuur- en gemeenschapskwesties zijn in sectoren die locatiegebonden zijn vaak niet van elkaar te scheiden. Water, land, voedsel, bestaansmiddelen, culturele waarden en heilige plaatsen kunnen materieel zijn voor Inheemse Volkeren en Lokale Gemeenschappen. Het betrokkenheidsplan moet rechthebbenden en getroffen belanghebbenden, toepasselijke rechten en toestemmingsvereisten, toegankelijke informatie, lokale kennis, vertrouwelijkheid, klachten en herstel, beslismomenten en toezicht door het bestuur identificeren.

Bewijs van betrokkenheid is niet het aantal bijeenkomsten. Het omvat wie betrokken was, of de vertegenwoordiging passend was, welke zorgen en kennis naar voren zijn gebracht, hoe deze de beoordeling of beslissing hebben beïnvloed, welke toezeggingen zijn gedaan, hoe klachten zijn behandeld en welke informatie niet openbaar kan worden gemaakt. Waar vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming van toepassing is, is gespecialiseerde juridische expertise en expertise op het gebied van rechten nodig.

Materiële upstream-trajecten kunnen explosieven, chemicaliën, brandstoffen, metalen, cement, apparatuur, biomassa, waterdiensten en contractanten die op de locatie actief zijn omvatten. Downstream-trajecten kunnen verwerking, transport, gebruik van producten en afval omvatten. De organisatie kan leveranciers prioriteren op basis van grondstof, locatie, bestedingen, kritikaliteit en potentiële impact, en vervolgens proportionele gegevens opvragen en contractuele, audit-, ondersteunings- en escalatiemechanismen opnemen.

1. Stel het universum van activa en projecten samen. Breng actieve locaties, locaties in ontwikkeling, locaties in onderhoud, sluitingslocaties en locaties na sluiting, joint ventures en materiële activiteiten in de waardeketen in kaart.

2. Breng coördinaten en ruimtelijke lagen in kaart. Leg footprint, invloedsgebied, stroomgebied, bioom, gevoelige locaties, lineaire infrastructuur en nabijgelegen gemeenschappen vast.

3. Screen afhankelijkheden en impacts. Gebruik sectorrichtlijnen, locatiebewijs, incidenten, vergunningen, modellen en kennis van belanghebbenden.

4. Prioriteer locaties en trajecten. Combineer ernst, belang van afhankelijkheid, gevoelige locaties, cumulatieve druk, financiële blootstelling, kwaliteit van beheersmaatregelen en databetrouwbaarheid.

5. Evalueer de nulmeting en de toestand van de natuur. Stel de huidige en historische toestand van ecosystemen, getroffen diensten, soorten of habitats vast waar relevant.

6. Bouw bruggen voor DIRO en financiële effecten. Verbind trajecten met betrekking tot natuur en belanghebbenden met output, kosten, capex, voorzieningen, activa, verzekeringen, financiering en kansen.

7. Test beheersmaatregelen en de mitigatiehiërarchie. Beoordeel vermijding, minimalisering, herstel, rehabilitatie, compensatie of offsets pas nadat resterende impacts zijn begrepen.

8. Gebruik scenario’s en levenscyclusperioden. Test fysieke degradatie, de overgang van beleid, projectuitbreiding, sluiting en cumulatieve ontwikkeling.

9. Integreer governance en financiering. Breng vergunningen, ERM, projectfasen, bijzondere waardevermindering, voorzieningen, capex, verzekeringen en bestuursbesluiten met elkaar in overeenstemming.

10. Stel toelichtingen op over locaties en de portefeuille. Leg prioritaire locaties, aggregatie, vertrouwelijke informatie, methoden, maatstaven, lacunes en triggers voor herziening uit.

Illustratief scenario. Een bedrijf is van plan een metaalverwerkingscomplex uit te breiden nabij een rivier die door gemeenschappen en de landbouw wordt gebruikt. De vergunningsbeoordeling omvat directe lozing en het ruimtebeslag van de locatie. Het TNFD-werk voegt afhankelijkheden van stroom en grondstoffen upstream, transport downstream, cumulatieve onttrekkingen door andere exploitanten, de toestand van wetlands, toegang voor gemeenschappen en een toekomstig scenario met strenger beleid toe. Het projectteam identificeert mogelijke gevolgen voor planning, kapitaaluitgaven, behandeling, aansprakelijkheid en financiering.

Het bedrijf wijzigt het ontwerp van de locatie om een gevoelig gebied te vermijden, actualiseert de waterbalans, voegt een samenwerkingsplan voor het stroomgebied toe, scherpt de vereisten voor contractanten aan en herziet de aannames voor sluiting en herstel. De toelichting belooft geen afwezigheid van impact. Zij legt de prioritaire locatie, materiële routes, reacties, resterende onzekerheid, betrokkenheid van belanghebbenden en de getroffen beslissingen over financiële planning uit.