TNFD voor verzekeraars: acceptatie, beleggingen en natuurgerelateerd risico

Educatief materiaal voor de praktijk. Illustratieve scenario’s en formuleringen moeten worden aangepast aan de feiten van de organisatie, de materialiteitsbenadering, de sector, de locaties en de rapportagecontext.

Verzekeringsactiviteiten kunnen op drie wezenlijk verschillende manieren met de natuur verbonden zijn. Acceptatie creëert blootstelling aan verzekerde activa, activiteiten, verplichtingen en bedrijfsonderbreking. Beleggingen verbinden de balans met emittenten, projecten, overheden en reële activa. De eigen bedrijfsvoering creëert een derde, doorgaans kleinere, afbakening die kantoren, faciliteiten, inkoop en de schadeketen omvat. Door alle drie te vroeg te combineren, kan het onduidelijk worden wie het risico beheert, welke gegevens beschikbaar zijn en welke managementrespons mogelijk is.

Het praktische doel is niet om één universele natuurscore te berekenen. Het doel is om geloofwaardige ketens te identificeren van een verzekerde of belegde activiteit en locatie naar een afhankelijkheid van of impact op een ecosysteem, en vervolgens naar fysieke, transitie-, aansprakelijkheids- of systemische gevolgen voor schadeclaims, premies, voorzieningen, activawaarden, operationele kosten, de vraag naar producten en de toegang tot herverzekering of kapitaal. Dezelfde blootstelling kan aan de activazijde en de passivazijde van de verzekeraar verschillende ketens creëren.

Figuur 1. Een operationeel model met drie lenzen voor verzekeraars. Acceptatie, beleggingen en de eigen bedrijfsvoering worden afzonderlijk beoordeeld en vervolgens op elkaar afgestemd via gedeeld bestuur, scenario's, beheersmaatregelen en bewijsmateriaal.

Een branchecode is nuttig voor screening, maar de risicoketen hangt doorgaans af van de onderliggende activiteit en locatie. Een eigendomsverzekering voor een voedselverwerker, een aansprakelijkheidsverzekering voor een producent van landbouwchemicaliën en een maritieme verzekering voor een haven kunnen allemaal in bekende productklassen vallen, terwijl zij afhankelijk zijn van zeer verschillende ecosystemen en impactfactoren. Het datamodel voor acceptatie heeft daarom een brug nodig van polis en verzekerde partij naar activiteit, actief, locatie, omzetafhankelijkheid en relevante waardeketen.

Catastrofemodellen zijn input, niet het volledige antwoord

Catastrofemodellen kunnen sterk bewijs leveren voor acute gevaren en verzekerde schade. Zij kunnen ook landbedekking, drainage- of kustomstandigheden meenemen. Een verzekeraar zou echter moeten toetsen wat het model niet vastlegt: chronische achteruitgang van de toestand van water, bodem of ecosystemen; ecologische drempelwaarden; wijzigingen in beleid en aansprakelijkheid; aanpassingen door cliënten; beschikbaarheid van reparatiematerialen; inflatie van schadeclaims; en correlaties tussen branches. De modelversie, ruimtelijke resolutie, gebeurtenisset, aannames over kwetsbaarheid en behandeling van veranderingen in ecosystemen moeten zichtbaar blijven in het bewijspakket.

Aansprakelijkheids- en schadeketens

Natuurgerelateerd aansprakelijkheidsrisico kan voortkomen uit vermeende of daadwerkelijke milieuschade, het niet nakomen van verplichtingen, ontoereikende informatieverschaffing, professioneel advies, verantwoordelijkheden van bestuurders, herstel of compensatie. Het acceptatieteam zou niet elke milieukwestie als een schadeprognose moeten behandelen. Het zou de verzekerde verplichting, de plausibele eiser, trigger, dekkinginteractie, verweer en herstelketen, tijdshorizon en onzekerheid moeten identificeren. Schade- en juridische teams zijn belangrijke bronnen van bewijs voor opkomende risico's, omdat de ontwikkeling van schadegevallen verder kan doorlopen dan de jaarlijkse acceptatiecyclus.

Voor beleggingen kan de verzekeraar beginnen met screening op sector en geografie, maar voor conclusies over materialiteit is specifiekere informatie nodig. Het portfolioregister moet activaklasse, uitgevende instelling of project, blootstellingsbedrag, sectorclassificatie, operationele regio’s, bekende locaties of grondstoffen, gegevensbron, betrouwbaarheid en datum behouden. Prioriteitsbelangen kunnen vervolgens worden beoordeeld aan de hand van de relevante richtsnoeren voor sectoren in de reële economie, engagement met uitgevende instellingen en scenarioanalyse.

Verzekeringsbeslissingen hebben betrekking op verschillende tijdshorizonten: een polisperiode van één jaar, een meerjarige herverzekeringsovereenkomst of een infrastructuurproject, een langlopende aansprakelijkheidsclaim en een langlopende belegging. Scenarioanalyse zou daarom meer dan één datum moeten testen en onzekerheden met betrekking tot natuur en klimaat aan elkaar moeten koppelen. Een praktische eerste cyclus kan kwalitatieve narratieven gebruiken om portfolioconcentratie, schade-ernst, toereikendheid van premies, beschikbaarheid van herverzekering, activawaarden en responsopties te testen voordat wordt geprobeerd het verlies op gedetailleerd niveau te kwantificeren.

1. Leg de afbakening van de entiteit en portefeuille vast. Noteer verzekeringsentiteiten, portefeuilles, beleggingspools, eigen activiteiten, perioden, uitsluitingen en verantwoordelijke personen.

2. Screen activiteiten en locaties. Gebruik informatie over sectoren, grondstoffen, geografie en gevaren om populaties met mogelijk een hoge afhankelijkheid en een grote impact te identificeren.

3. Prioriteer portefeuilles voor diepgaander onderzoek. Combineer de omvang van de blootstelling, de interactie met de natuur, gevoelige locaties, relevantie voor schadeclaims, strategisch belang en databetrouwbaarheid.

4. Bouw DIRO-trajecten op. Verbind voor elke geprioriteerde populatie afhankelijkheden en impacts met triggers, gevolgen voor de bedrijfsvoering en financiële effecten.

5. Breng catastrofe- en natuurgegevens met elkaar in overeenstemming. Documenteer de modeldekking en vul ontbrekende informatie over chronische, transitie- en aansprakelijkheidsrisico's en ecosysteemdiensten aan.

6. Beoordeel beheersmaatregelen en reacties. Test acceptatierichtlijnen, polisvoorwaarden, risicotechniek, betrokkenheid van cliënten, stewardship van beleggingen en interne limieten.

7. Voer proportionele scenarioanalyses uit. Gebruik ten minste één traject voor fysieke achteruitgang en één traject voor een transitiereactie over relevante looptijden voor polissen, schadeclaims en beleggingen.

8. Selecteer meetwaarden en doelstellingen. Kies meetwaarden voor portefeuilledekkingsgraad, risico, kansen, betrokkenheid en eigen activiteiten die materiële onderwerpen weergeven zonder schijnprecisie.

9. Integreer governance en financiën. Verbind conclusies met risicobereidheid, productgovernance, aannames voor reserveringen, kapitaalallocatie, beleggingscomités en rapportage aan het bestuur.

10. Stel de rapportage op met beperkingen. Licht reikwijdte, methoden, schattingen, betrouwbaarheid, wijzigingen, vertrouwelijke informatie en het uitbreidingsplan toe.

Illustratief scenario. Een samengestelde verzekeraar verzekert voedselverwerkers, landbouwbedrijven en logistieke activa in één stroomgebied en houdt obligaties aan die door verschillende van dezelfde groepen zijn uitgegeven. Een chronische daling van het grondwater verhoogt de productiekosten en de kans op bedrijfsonderbreking. Vervolgens leidt een vervuilingsincident tot sanering, aansprakelijkheidsclaims en strengere vergunningsvoorwaarden. Aanvankelijk ziet de verzekeraar afzonderlijke blootstellingen aan eigendomsrisico's, milieuaansprakelijkheid en kredietrisico. De TNFD-beoordeling brengt een gedeelde afhankelijkheid van ecosystemen en gecorreleerde fysieke, transitie- en beleggingsroutes aan het licht.

De verzekeraar berekent niet onmiddellijk een precies totaalverlies. Eerst brengt hij verzekerde locaties en blootstellingen uit beleggingen in kaart, beoordeelt hij de modeldekking, identificeert hij de relevante polisvoorwaarden en schadehistorie, test hij een ernstig maar plausibel scenario voor het stroomgebied en legt hij vast waar gegevens op proxy's zijn gebaseerd. De reacties omvatten accumulatielimieten, risicotechniek voor waterrisico's, herziene verwijzingsregels, betrokkenheid bij ondernemingen waarin wordt belegd en bij cliënten, en monitoring van indicatoren voor vergunningen en ecosystemen. In de rapportage wordt toegelicht dat ramingen van potentiële verliezen in ontwikkeling blijven.