EU-vrijwillige standaard versus IFRS S1 en IFRS S2: rapportage door kmo's en informatie voor beleggers vergeleken

Beide routes richten zich tot kredietverstrekkers en beleggers, gebruiken vertrouwde informatie over klimaat en personeel en kunnen putten uit hetzelfde bewijsmateriaal. Die oppervlakkige overlap kan ertoe leiden dat een kmo aanneemt dat een voltooid verslag volgens de EU-vrijwillige standaard automatisch een IFRS S1/S2-verslag is — of dat IFRS S1/S2 eenvoudigweg een gedetailleerdere versie van de vrijwillige EU-modules is. Geen van beide conclusies is juist. Het rapportagedoel, de selectielogica, de plaats van rapportage, de vereiste klimaatanalyse en de openbare claim zijn verschillend.

Vergelijking en beslisgids van LRA: gedeeld bewijsmateriaal neemt de noodzaak van een afzonderlijke beslissing over de rapportagebasis niet weg.

Onder de EU-Vrijwillige Standaard kiest de onderneming een module en volgt zij de bijbehorende opbouw. De Basismodule is het minimum voor andere ondernemingen en een voorwaarde voor de Uitgebreide Module. Aan een module moet in zijn geheel worden voldaan, met inachtneming van de vermelde voorwaarden „indien van toepassing”, vrijwillige datapunten, sectorale overwegingen en toegestane weglatingen. De onderneming mag ook informatie toevoegen die nodig is om het verslag relevant en getrouw te maken voor haar sector of omstandigheden.

IFRS S1 past een ander filter toe. De entiteit identificeert eerst duurzaamheidsgerelateerde risico’s en kansen waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij haar vooruitzichten beïnvloeden. Vervolgens beoordeelt zij welke informatie over die onderwerpen materieel is voor primaire gebruikers. Een vereiste toelichting hoeft niet te worden verstrekt als de informatie niet materieel is, terwijl ondernemingsspecifieke informatie nodig kan zijn wanneer de gespecificeerde vereisten ontoereikend zijn. Dit betekent dat identieke brongegevens op verschillende manieren kunnen worden opgenomen, weggelaten, geaggregeerd of toegelicht.

1. Identificeer de beslissing en de gebruiker. Is de informatie bedoeld voor één kredietbeoordeling, een terugkerende kredietverstrekkersconvenant, een due-diligenceproces van private-equity, een obligatie- of aandeleninvesteerder, of een jurisdictiegebonden rapportage op basis van de ISSB?

2. Controleer de gevraagde claim. Een verzoek om “duurzaamheidsinformatie” is niet hetzelfde als een verzoek om toelichtingen die voldoen aan IFRS S1 en IFRS S2.

3. Gebruik de EU-vrijwillige standaard als evenredige kern wanneer de behoefte specifiek is voor de tegenpartij. Optie A kan een gecontroleerde basis bieden; Optie B kan passend zijn wanneer banken of investeerders regelmatig informatie nodig hebben over het bedrijfsmodel, klimaat, personeel, mensenrechten en governance.

4. Voeg een aanvulling voor kredietverstrekkers of investeerders toe in plaats van de claim op te rekken. Neem faciliteitsspecifieke kasstroomeffecten, blootstelling aan zekerheden, capex, verzekeringen, convenantgegevens of investeerdersmaatstaven op die daadwerkelijk nodig zijn maar buiten de standaard vallen.

5. Start een afzonderlijk IFRS S1/S2-werktraject wanneer het gebruiksscenario financiële verslaggeving voor algemene doeleinden betreft. Voer de analyses van vooruitzichten, materialiteit, rapporterende entiteit, sectorale richtsnoeren, financiële effecten en naleving expliciet uit.

6. Houd één gegevensbasis aan, maar twee vrijgavebesluiten. De gegevenseigenaar kan één berekening goedkeuren, terwijl afzonderlijke beoordelaars het EU-rapport en de IFRS-toelichtingen goedkeuren.

Veelgebruikte maatstaven behandelen als gemeenschappelijke materialiteit. Hetzelfde GHG-cijfer bewijst niet dat dezelfde informatie onder beide verslaggevingsbases materieel is.

Geselecteerde C-disclosures “Optie B” noemen. Optie B vereist de volledige Uitgebreide Module; geselecteerde C-disclosures kunnen Optie A aanvullen zonder de geselecteerde optie te wijzigen.

“Op investeerders gericht” als een IFRS-claim gebruiken. Veel rapporten zijn nuttig voor investeerders zonder te voldoen aan IFRS S1 en IFRS S2.

De lacune in financiële effecten weglaten. Een narratieve risicolijst is geen vervanging voor de analyse van actuele en verwachte financiële effecten volgens IFRS.

Rapportagelocatie en timing vergeten. Een rapport van een wederpartij dat maanden na de jaarrekening wordt uitgebracht, voldoet mogelijk niet aan de vereisten van IFRS S1 inzake timing en verslaggeving voor algemene doeleinden.

Eén goedkeuring voor twee claims. De verklaring over de EU-optie en eventuele formuleringen over IFRS-naleving of -afstemming vereisen afzonderlijke onderbouwing en goedkeuring.

Een mkb-onderneming kan ervoor kiezen IFRS S1 en IFRS S2 toe te passen; de standaarden worden niet beperkt door de omvang van de entiteit. De keuze moet haar informatiebehoeften van investeerders of kredietverstrekkers weerspiegelen, en de mkb-onderneming moet de afzonderlijke IFRS-verslaggevingsbasis toetsen in plaats van aan te nemen dat een vrijwillig EU-rapport uitwisselbaar is.