Energie- en BKG-disclosures onder de vrijwillige EU-standaard: Scope 1, Scope 2 en bewijs

Een gecontroleerde berekeningsgids voor energie, bruto Scope 1 en locatiegebaseerde Scope 2

━━━━━━

Energieverbruik en BKG-emissies houden verband met elkaar, maar vormen niet dezelfde dataset. Energiegegevens moeten eerst worden omgerekend naar een consistente eenheid en rapportagegrens. Vervolgens worden in de BKG-berekening emissiefactoren toegepast op de relevante activiteitsgegevens. Claims van leveranciers over hernieuwbare energie, certificaten, koolstofcredits en operationele reducties staan rondom die berekening; zij mogen de vereiste metriek niet stilzwijgend wijzigen.

Het praktische risico betreft niet alleen een onjuist totaal. Een rapport kan intern inconsistent zijn wanneer het totale aantal MWh door de verhuurder betaalde elektriciteit uitsluit, de Scope 1 voertuigen omvat die buiten de rapporterende onderneming vallen, de Scope 2 leveranciersspecifieke factoren gebruikt maar als locatiegebaseerd wordt aangeduid, of het "bruto" totaal na aftrek van compensaties is.

Paragraaf 32 vereist het totale energieverbruik in MWh. Als de rapporterende entiteit de informatie kan verkrijgen die nodig is voor een uitsplitsing, rapporteert zij ook hernieuwbare en niet-hernieuwbare energie voor elektriciteit, zoals weergegeven in energiefacturen, en voor brandstoffen. De formulering erkent dat de uitsplitsing niet altijd kan worden verkregen, maar het totale energiecijfer blijft het uitgangspunt voor rapporterende entiteiten boven de vrijstellingsdrempel van 10 werknemers.

Paragraaf 33 vereist geschatte absolute bruto-emissies gedurende de verslagperiode in tCO2e: Scope 1 uit bronnen die eigendom zijn van of worden beheerst door de entiteit, en locatiegebaseerde Scope 2 uit de opwekking van ingekochte elektriciteit, warmte, stoom of koeling. De rapporterende entiteit wordt opgedragen rekening te houden met de GHG Protocol Corporate Accounting and Reporting Standard (2004).

Maak voordat u cijfers verzamelt een lijst van elke energiestroom en de route waarlangs deze de rapporterende entiteit binnenkomt. De inventaris moet directe aankopen, energie die door verhuurders wordt betaald of via gedeelde diensten wordt geleverd, opwekking op locatie, bedrijfsvoertuigen, mobiele verbranding, stationaire verbranding en brandstoffen die op locaties worden opgeslagen of verbruikt, omvatten. Dit is een volledigheidsoefening, nog geen emissieberekening.

Het energieregister zou de oorspronkelijke hoeveelheid en eenheid moeten behouden en deze vervolgens naar MWh moeten omrekenen. Een basisformule is: energie in MWh = bronhoeveelheid × goedgekeurde omrekeningsfactor. Deel elektriciteit die al in kWh wordt gefactureerd door 1,000. Voor brandstoffen kunnen dichtheid, netto calorische waarde of andere omrekeningen nodig zijn, afhankelijk van de broneenheid en de gebruikte factoren.

Behoud de oorspronkelijke hoeveelheid en eenheid op de factuur; overschrijf deze niet met de omgerekende waarde.

Leg de factornaam, waarde, eenheidsbasis, geografie, periode, versie, bron en goedkeurder vast.

Gebruik een factor die overeenkomt met de activiteitseenheid - bijvoorbeeld liters, tonnen, bruto kWh of netto kWh.

Stem de totale kosten of hoeveelheid waar mogelijk af met samenvattingen van financiën, inkoop of leveranciers.

Scheid verbruikte energie van energie die door de onderneming is geëxporteerd, verkocht of geproduceerd maar niet verbruikt.

De B3-tabel vraagt om een uitsplitsing naar hernieuwbare/niet-hernieuwbare energie wanneer de noodzakelijke informatie kan worden verkregen. Het bewijs kan per energiestroom verschillen. Een energierekening of verklaring van een leverancier kan het product of de bronnenmix identificeren; een brandstofspecificatie kan biomassa of fossiele brandstof classificeren; een productiemeter op locatie kan hernieuwbare verbruikte elektriciteit onderbouwen. Het team zou de classificatieregel moeten documenteren en moet voorkomen dat een brede claim van een leverancier zonder bewijs wordt omgezet in een precies percentage.

Scope 1 omvat directe emissies uit bronnen die eigendom zijn van of worden beheerd door de rapporterende entiteit. Een praktische broninventaris omvat doorgaans stationaire verbranding, mobiele verbranding, procesemissies en diffuse emissies. De inventaris moet onderscheid maken tussen activiteitsgegevens en aannames en mag emissies niet uitsluitend afleiden uit de maximale capaciteit van apparatuur.

De algemene berekening is activiteitsgegevens × emissiefactor × elke vereiste omrekening van eenheid of GWP. Het resultaat moet absolute bruto tCO2e zijn. Rapporteer reducties, vermeden emissies of compensaties afzonderlijk in plaats van deze met de inventaris te salderen.

Locatiegebaseerde Scope 2 vertegenwoordigt emissies op basis van de gemiddelde emissie-intensiteit van de elektriciteitsnetten of locaties waar energieverbruik plaatsvindt. Voor elektriciteit wordt bij de berekening doorgaans het verbruik vermenigvuldigd met een passende netgemiddelde factor. Voor warmte, stoom en koeling is een factor nodig die aansluit bij de geleverde energie en geografie.

Koppel elke locatie aan de juiste factor voor land, regio of elektriciteitsnet.

Gebruik de periode en versie van de factor die het meest passend zijn voor het verslagjaar en licht een eventuele vertraging toe.

Pas de factor toe op verbruikte ingekochte energie, na correctie voor zelfopwekking en terugleveringen.

Label leveranciersspecifieke of op certificaten gebaseerde resultaten niet als locatiegebaseerd.

Als aanvullende marktgebaseerde Scope 2 wordt verstrekt, presenteer beide methoden duidelijk en licht de gebruikte contractuele instrumenten toe.

Figuur 1. De B3-gegevensherkomst scheidt brongegevens, het energieregister, Scope 1, locatiegebaseerde Scope 2 en de controlelaag.

“Bruto” is een cruciaal woord in alinea 33. De totalen voor Scope 1 en Scope 2 moeten de emissies vertegenwoordigen die voortvloeien uit de inventarisgrens vóór compensatie via koolstofkredieten of compensaties. Evenzo mag een claim over de inkoop van hernieuwbare energie niet worden geformuleerd alsof daarmee fysiek netemissies in de locatiegebaseerde berekening zijn geëlimineerd.

Een ontbrekende factuur creëert meetonzekerheid, maar leidt niet automatisch tot uitsluiting. Het rapportageteam zou een bronnenhiërarchie moeten toepassen die gebruikmaakt van het meest directe beschikbare bewijs. De exacte hiërarchie hangt af van de locatie, maar deze zou goedgekeurd en reproduceerbaar moeten zijn.

Figuur 2. Een ontbrekende factuur wordt behandeld via een gecontroleerde bewijs-hiërarchie, een schattingsregistratie en een latere bijstelling.

De onderneming rapporteert 2,200 MWh elektriciteit en de omgerekende brandstofenergie in haar totale energieverbruik. Zij classificeert alleen het deel van de energie waarvoor aan de test voor bewijs van hernieuwbaarheid is voldaan; het resterende deel is niet-hernieuwbaar of niet-geclassificeerd, met een toelichting, afhankelijk van de goedgekeurde methode. Zij berekent locatiegebaseerde Scope 2 voor alle ingekochte elektriciteit met behulp van factoren gebaseerd op netgemiddelden. Het onvolledige contractuele bewijs wordt niet gebruikt om dat totaal te verlagen.

De schatting voor december wordt vastgelegd met methode, bron, onzekerheid, eigenaar en verwachte factuurdatum. Wanneer de factuur binnenkomt, vervangt het team de schatting, controleert het of het verschil materieel is en werkt het vergelijkende gegevens of correctieregisters consistent bij.

Benodigd bewijs: grensafbakening, energieregister, facturen en meterregistraties, register van conversiefactoren, berekeningen van Scope 1-bronnen, register van netfactoren, schattingslogboek, register van bewijs voor hernieuwbaarheid, aansluiting en goedkeuring van de beoordeling.

1. Energiekosten rapporteren in plaats van energieverbruik. Valuta komt niet in de plaats van MWh. Verkrijg hoeveelheden of pas alleen een gecontroleerde omzetting toe wanneer die verdedigbaar is.

2. Gehuurde locaties buiten beschouwing laten omdat de verhuurder betaalt. Toets de rapportagegrens en verkrijg bewijs van de verhuurder of meterbewijs.

3. Certificaten gebruiken om locatiegebaseerde Scope 2 op nul te stellen. Bij locatiegebaseerde boekhouding worden net- en locatiefactoren gebruikt; contractuele instrumenten behoren tot afzonderlijke marktgebaseerde informatie.

4. Compensaties aftrekken van bruto-emissies. Houd compensaties buiten de brutototalen van Scope 1 en Scope 2.

5. Eenheden van factoren mengen. Controleer of factoren per kWh, MWh, liter, ton, bovenste verbrandingswaarde of onderste verbrandingswaarde zijn.

6. Gegevens uit het voorgaande jaar stilzwijgend overnemen. Label schattingen, licht de methode toe en stel bij wanneer betere informatie beschikbaar komt.

7. Versies en geografie van factoren negeren. Een resultaat is niet reproduceerbaar zonder bron, jaar, locatie en versie.