Klimaatopenbaarmaking in California: beslissing van het Ninth Circuit over SB 253 en SB 261

Het Ninth Circuit stond toe dat Californië de rapportagevereisten voor Scope 1 en 2 voortzette, maar oordeelde dat verplichte openbaarmakingen voor Scope 3 en rapportage over klimaatgerelateerde financiële risico's krachtens SB 261 waarschijnlijk ongrondwettig zijn.

Op 9 november 2026 vaardigde het US Court of Appeals for the Ninth Circuit een beslissing uit waarin werd toegestaan dat Californië de verplichte rapportagevereisten voor Scope 1 en Scope 2 inzake broeikasgasemissies voortzette, terwijl werd geoordeeld dat verplichte openbaarmakingen voor Scope 3 en rapportage over klimaatgerelateerde financiële risico's krachtens SB 261 waarschijnlijk ongrondwettig zijn.

De beslissing, die één dag vóór de eerste rapportagedeadline voor Scope 1 en Scope 2 krachtens SB 253 op 10 november 2026 werd uitgevaardigd, liet deze verplichtingen voor ondernemingen die eronder vallen van kracht, maar riep aanzienlijke vragen op over de toekomst van Californië's bredere kader voor klimaatgerelateerde openbaarmakingen.

De beslissing van het Ninth Circuit

Het Hof behandelde een grondwettelijke uitdaging van twee Californische wetten: SB 253, de Climate Corporate Data Accountability Act, die rapportage over broeikasgasemissies vereist, en SB 261, de Climate-Related Financial Risk Act, die openbaarmaking vereist van klimaatgerelateerde financiële risico's en de maatregelen die zijn genomen om deze aan te pakken.

Het Hof kwam tot drie conclusies:

• Scope 1 en Scope 2 krachtens SB 253: Het Hof bevestigde de afwijzing door de rechtbank in eerste aanleg van een voorlopige voorziening, waardoor deze rapportagevereisten konden worden uitgevoerd.
• Scope 3 krachtens SB 253: Het Hof vernietigde de afwijzing door de rechtbank in eerste aanleg van een voorlopige voorziening en oordeelde dat de eisers waarschijnlijk succes zouden hebben met hun grondwettelijke bezwaar tegen de verplichte openbaarmaking van Scope 3-emissies.
• SB 261: Het Hof vernietigde ook de afwijzing van een voorlopige voorziening tegen de openbaarmakingsvereisten van de wet inzake klimaatgerelateerde financiële risico's in hun geheel.

De beslissing betreft voorlopige rechtsbescherming en vormt geen definitieve uitspraak over de grondwettigheid van een van beide wetten.

Waarom het Hof de openbaarmakingen verschillend behandelde

De analyse van het Hof draaide om de vraag of de afgedwongen openbaarmakingen commerciële of niet-commerciële uitingen vormden in de zin van het First Amendment, een onderscheid dat bepalend was voor het niveau van constitutionele toetsing dat op elke verplichting werd toegepast.

Voor Scope 1 en Scope 2 was de meerderheid van oordeel dat de vereiste emissie-informatie voldoende verband hield met de eigen activiteiten en kapitaaltransacties van een onderneming om als commerciële uiting te worden aangemerkt. Bij toepassing van tussentijdse toetsing aanvaardde zij de belangen van Californië bij het verminderen van informatieasymmetrieën voor beleggers en het stimuleren van emissiereducties. Zij oordeelde dat er in deze voorlopige fase voldoende bewijs was dat verplichte rapportage deze doelstellingen kon bevorderen zonder openbaarmakingsverplichtingen op te leggen die verder gingen dan noodzakelijk.

Scope 3 werd anders beoordeeld, omdat emissies in de waardeketen gedeeltelijk voortkomen uit activiteiten van onafhankelijke leveranciers, klanten en andere derden. De meerderheid was van oordeel dat deze openbaarmakingen onvoldoende verband hielden met de eigen activiteiten en kapitaaltransacties van de rapporterende onderneming om als commerciële uitingen te worden aangemerkt en paste daarom strikte toetsing toe, een veeleisender constitutionele norm.

Ook de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van Scope 3-gegevens wogen mee in de analyse van de meerderheid, aangezien ondernemingen zich vaak baseren op informatie van onafhankelijke derden of op schattingen aan de hand van sectorgemiddelden en proxygegevens. De redenering van het Hof ging echter verder dan onzekerheid over de meting en betrof ook de rechtvaardiging om een dergelijke openbaarmaking verplicht te stellen.

De meerderheid oordeelde dat Californië de verplichte rapportage over Scope 3 onvoldoende had gerechtvaardigd in vergelijking met minder beperkende alternatieven, waaronder vrijwillige rapportage en door de staat gegenereerde emissieschattingen. Ook achtte de meerderheid het verband tussen emissies in de waardeketen en de specifieke blootstelling aan risico’s of winstgevendheid van de rapporterende onderneming te indirect om de informatie voldoende relevant te maken voor daadwerkelijke of potentiële beleggers.

SB 261 werd afzonderlijk beoordeeld, omdat de klimaatgerelateerde financiële-risicorapportages daarvan oordelen vereisen over toekomstige klimaatomstandigheden, mogelijke financiële gevolgen en reacties van het management, in plaats van rapportage over historische emissie-informatie. De meerderheid kwalificeerde deze vereisten als afgedwongen niet-commerciële uitingen die voorspellende en normatieve beoordelingen omvatten en concludeerde, met toepassing van de strikte toetsing, dat Californië niet had aangetoond dat verplichte openbaarmaking voldoende nauw was toegesneden op het bereiken van de doelstellingen van de staat.

Deze bevindingen hebben betrekking op de grondwettelijke rechtvaardiging voor verplichte openbaarmaking onder het recht van Californië. Zij stellen niet vast dat Scope 3-emissies of klimaatgerelateerde financiële risico’s inherent onbetrouwbaar of irrelevant zijn voor beleggers.

Wat is er gebeurd met de rapportagedeadline van november voor 10?

De beslissing van het Ninth Circuit heeft de eerste rapportagedeadline voor Scope 1 en Scope 2 krachtens SB 253 niet opgeschort, die op 10 november 2026 viel.

De California Air Resources Board (CARB), het staatsagentschap dat verantwoordelijk is voor de uitvoering van de Californische wetgeving inzake klimaatgerelateerde openbaarmaking door ondernemingen, had al richtsnoeren uitgebracht op 1 september 2026, waarin werd uitgelegd hoe het tijdens de eerste rapportagecyclus gebruik zou maken van zijn discretionaire bevoegdheid bij de handhaving.

Volgens die richtsnoeren mogen bedrijven emissiegegevens voor Scope 1 en Scope 2 indienen op basis van informatie waarover zij al beschikten of die zij aan het verzamelen waren toen CARB zijn handhavingskennisgeving van december 2024 uitvaardigde. Bestaande jaarverslagen met emissie-informatie en gegevens die eerder in het kader van andere rapportageprogramma's zijn gerapporteerd, zijn aanvaardbaar, terwijl CARB's ontwerp voor het rapportageformat optioneel blijft voor 2026.

Gegevens over emissies van het eerste jaar kunnen ook worden ingediend, ongeacht of daarover een beperkte mate van zekerheid is verkregen. Van entiteiten die op het moment dat de kennisgeving van december 2024 werd uitgegeven noch relevante emissie-informatie verzamelden noch van plan waren deze te verzamelen, wordt niet verwacht dat zij emissiecijfers indienen voor de rapportagecyclus van 2026, hoewel CARB aanbeveelt een verklaring te verstrekken waarin deze omstandigheden worden toegelicht.

Deze bepalingen weerspiegelen de handhavingsvrijheid van CARB tijdens de eerste rapportagecyclus, en niet wijzigingen in de onderliggende wettelijke vereisten. De toepassing ervan is specifiek voor 2026 en mag niet worden geacht zich uit te strekken tot daaropvolgende rapportageperioden.

Wat gebeurt er nu?

De zaak gaat terug naar de districtsrechtbank, die moet bepalen of de bepalingen inzake Scope 3 kunnen worden gescheiden van de rest van SB 253. Er is nog geen datum bevestigd voor de volgende zitting.

Ondertussen is CARB van plan nog een openbare workshop te houden over de rapportagevereisten voor 2027 en daaropvolgende jaren, voordat de voorgestelde regelgeving wordt gepubliceerd voor een openbare commentaarperiode van 45 dagen. De toezichthouder heeft ook aangegeven dat zij ernaar streeft de resultaten van de rapportage-inzendingen voor 2026 binnen ongeveer 90 dagen na de deadline van 10 november openbaar te maken.