Gereedheid voor ISSB-standaarden beoordelen: een nieuw kader voor jurisdicties en de implicaties ervan voor rapporterende organisaties

Naarmate jurisdicties overgaan van het kenbaar maken van hun intentie naar het vaststellen van tijdlijnen voor de invoering van de ISSB-standaarden, krijgen benaderingen voor het beoordelen van gereedheid en het faseren van de implementatie steeds duidelijker vorm. De meest recente publicaties van de IFRS Foundation bieden een antwoord op deze uitdaging.

In februari 2026 publiceerde de IFRS Foundation de Jurisdictional Readiness Assessment Guide en de bijbehorende Tool als onderdeel van haar Regulatory Implementation Programme. Deze hulpmiddelen zijn bedoeld om jurisdicties te helpen beoordelen of hun markten klaar zijn voor de invoering of het andere gebruik van IFRS S1 General Requirements for Disclosure of Sustainability-related Financial Information en IFRS S2 Climate-related Disclosures. In de Guide wordt ‘invoering of ander gebruik’ gebruikt om een spectrum aan benaderingen te beschrijven, variërend van rechtstreeks gebruik van IFRS S1 en IFRS S2 tot lokale vereisten die zijn ontworpen om functioneel op elkaar afgestemde resultaten te leveren. De publicatie ervan viel samen met de eerste bijeenkomst van de Jurisdictional Adopters Working Group, die was opgericht om multilaterale discussies over grensoverschrijdende aspecten te faciliteren en fragmentatie in vereisten voor duurzaamheidsgerelateerde financiële informatie te verminderen.

Achtergrond en doel

Vereisten die zijn afgestemd op de ISSB Standards zijn in werking getreden in 19 jurisdicties, en bijna 40 hebben stappen gezet richting invoering of ander gebruik. Het Regulatory Implementation Programme van de Foundation beschrijft vier fasen: vertrouwd raken met de ISSB Standards, de argumenten voor invoering beoordelen, een routekaart ontwikkelen en deze uitvoeren. De Guide en Tool ondersteunen fase twee door een gestructureerde, op bewijs gebaseerde methode te bieden om inzicht te krijgen in de marktrijpheid voordat vereisten worden ingevoerd.

De uitkomsten van de beoordeling zijn bedoeld om richting te geven aan vier belangrijke besluitvormingsgebieden die zijn geïdentificeerd in de Roadmap Development Tool: het regelgevingsproces voor het invoeren van vereisten (hoe), de reikwijdte van rapporterende entiteiten (wie), de inhoud van de openbaarmakingsverplichtingen (wat) en het tijdstip van toepassing (wanneer). De beoordeling kan ook kosten-batenanalyses ondersteunen en helpen bij het identificeren van prioriteiten voor capaciteitsopbouw.

Drie domeinen van gereedheid

De Gids ordent de gereedheid op jurisdictieniveau in drie elkaar versterkende domeinen. Gereedheid van het ecosysteem omvat de institutionele en marktinfrastructuur die nodig is om hoogwaardige informatieverschaffing te ondersteunen, waaronder de regelgevingsarchitectuur, professionals op het gebied van verslaggeving en professionele dienstverlening, en de infrastructuur voor informatie en gegevens. Gereedheid van opstellers betreft de capaciteit van entiteiten om IFRS S1 en IFRS S2 toe te passen, beoordeeld aan de hand van volwassenheid en specialistische capaciteit, evenals bekendheid met informatieverschaffingsvereisten en de huidige verslaggevingspraktijken. Gereedheid van het ondersteunende systeem betreft de wijze waarop ontwikkelingspartners, beroepsorganisaties voor accountants en andere belanghebbenden kunnen helpen bij het aanpakken van vastgestelde lacunes door middel van capaciteitsopbouw en technische bijstand.

Bron: Domeinen, beoordelingsgebieden en aandachtspunten, Gids voor de beoordeling van de gereedheid op jurisdictieniveau

De Tool is ontworpen om de gereedheid voor hoogwaardige duurzaamheidsgerelateerde financiële informatieverschaffing te beoordelen bij entiteiten met een publieke verantwoordingsplicht (PAEs), waarbij jurisdicties afzonderlijk kunnen overwegen om de toepassing ervan te verbreden. Beoordelingen beginnen vaak met de gereedheid van het ecosysteem, voordat wordt overgegaan naar de gereedheid van opstellers. De Gids merkt ook op dat het versterken van het verslaggevingsecosysteem positieve overloopeffecten kan hebben buiten entiteiten met een publieke verantwoordingsplicht, waaronder voor kleine en middelgrote entiteiten.

Technische implicaties voor opstellers

Wat betreft de infrastructuur voor informatie en gegevens benadrukken de Gids en de Tool de beschikbaarheid van relevante datasets, emissiefactoren, scenario’s en sectorspecifieke benchmarks, naast analytische instrumenten en modelleringscapaciteiten die duurzaamheidsgerelateerde financiële informatieverschaffing ondersteunen. Er wordt ook gekeken naar de gereedheid voor digitale verslaggeving, waaronder bekendheid met de IFRS Sustainability Disclosure Taxonomy en de wijze waarop deze naast de IFRS Accounting Taxonomy kan worden gebruikt. Zowel IFRS S1 als IFRS S2 omvatten proportionaliteitsmechanismen die bedoeld zijn om de implementatie te ondersteunen wanneer de beschikbaarheid van uitgebreide gegevens aanvankelijk beperkt kan zijn. De Gids beschouwt inzicht in deze proportionaliteitsmechanismen als een element van de gereedheid van opstellers.

De bekendheid met frameworks wordt beoordeeld als een betekenisvolle indicator van gereedheid. De Gids wijst ook op bekendheid met IFRS Accounting Standards, CDSB Standards en CDP questionnaires als relevante referentiepunten bij het beoordelen van de gereedheid. De Gids merkt op dat CDP climate questionnaires zich in 2024 begonnen af te stemmen op IFRS S2. De Gids beschouwt eerder gebruik van de TCFD recommendations, SASB Standards, het Integrated Reporting Framework en de GRI Standards als een relevante indicator bij het beoordelen van de gereedheid voor ISSB Standards. Ook wordt opgemerkt dat bekendheid met ESRS en GRI Standards een basis kan bieden wat betreft processen en datacapaciteiten, waarbij wordt benadrukt dat de ISSB Standards op investeerders zijn gericht en dat raamwerken met een bredere reikwijdte zijn ontworpen om te voorzien in de behoeften van andere belanghebbenden dan investeerders.

Gevolgen voor rapporterende organisaties

Voor rapportageteams zijn gereedheidsbeoordelingen bedoeld om beslissingen te ondersteunen over de timing, reikwijdte en fasering van openbaarmakingsvereisten, waaronder welke entiteiten binnen de reikwijdte vallen naarmate jurisdicties hun aanpak bepalen. Op governance-niveau wordt bij de beoordeling gekeken naar de governance-structuren van entiteiten voor het identificeren, beoordelen en beheren van duurzaamheidsgerelateerde risico's en kansen, als basisindicator van de gereedheid van opstellers. Wat assurance betreft, verwijst de Tool naar International Standard on Sustainability Assurance (ISSA) 5000 en de International Ethics Standards for Sustainability Assurance (IESSA), waarbij wordt opgemerkt dat de beschikbaarheid van gekwalificeerde assuranceverleners een onderdeel vormt van de gereedheid van het ecosysteem. Organisaties die vóór een eventuele assuranceverplichting op jurisdictieniveau met deze standaarden werken, zijn mogelijk beter voorbereid op de overgang.