Wie definieert duurzaamheid? Het aanhoudende debat over duurzaam beleggen

Naarmate het jaar zijn laatste kwartaal nadert, herzien veel beleggers hun portefeuilles met het streven een balans te vinden tussen financiële rendementen en duurzame waarden. In Zwitserland stimuleren fiscaal efficiënte persoonlijke pensioenbijdragen een langetermijnvisie, wat duurzaam beleggen (SI) bijzonder relevant maakt. Echter, het afstemmen van beleggingsdoelen op duurzaamheidsprincipes brengt unieke uitdagingen met zich mee binnen SI.

Binnen het domein van duurzaam beleggen ervaren veel beleggers druk om uitsluitend in SI-fondsen te investeren, terwijl sommigen ook niet-SI-opties opnemen die beter aansluiten bij hun financiële prioriteiten en persoonlijke waarden. Het is gebruikelijk dat beleggers SI-investeringen balanceren met traditionele fondsen of filantropische doelen ondersteunen die overeenkomen met hun waarden.

Duurzaamheid voorbij investeringen

Duurzaamheid strekt zich uit voorbij financiële investeringen en beïnvloedt consumentkeuzes en loopbaanplannen. Zelfs met betrouwbare, op wetenschap gebaseerde duurzaamheidslabels beïnvloeden persoonlijke factoren — zoals kosten, persoonlijke overtuigingen en inkomensbehoeften — vaak beslissingen en kunnen soms conflicteren met de rigide definities van SI. Sectoren die als niet-duurzaam worden beschouwd blijven mensen aantrekken die deze uiteenlopende persoonlijke en financiële overwegingen in balans brengen.

Naarmate de regelgeving rond duurzaam beleggen verscherpt, worden vermogensbeheerders geconfronteerd met dilemma’s over de vraag of deze evoluerende definities voldoen aan hun verwachtingen op het gebied van waarde-afstemming, impact en financiële rendementen. Controverse bestaat over kwesties zoals de classificatie van aardgas als duurzaam of als overgangsbrandstof, en of kernenergie en bepaalde investeringen gerelateerd aan veiligheid stroken met de principes van SI. Terwijl sommige beleggers kiezen voor SI-gelabelde fondsen, geven anderen de voorkeur aan benaderingen gericht op transitie of engagement, die verandering benadrukken maar mogelijk door de regelgeving worden genegeerd, ondanks dat velen ze als impactvol beschouwen.

Een risico van starre SI-definities is dat deze mogelijk waarde-afstemming boven financiële rendementen plaatsen, waardoor vermogensbeheerders die balans zoeken zich mogelijk vervreemd voelen. Te restrictieve SI-criteria kunnen investeerders ertoe brengen te concluderen dat officiële definities niet aansluiten bij hun behoeften.

Regelgevers spelen echter een cruciale rol in het vaststellen van minimumnormen en transparantie-eisen om beleggers te beschermen, hoewel vermogensbeheerders nog steeds de vrijheid hebben beslissingen te nemen die afwijken van de regelgeving. Of de huidige SI-definities uiteindelijk zullen bijdragen aan het behalen van de Sustainable Development Goals (SDG's) blijft een open vraag, waarbij de tijd de uiteindelijke rechter is.

Samenvatting

De nieuwste editie van SI Dilemma onderzoekt de complexiteiten van duurzaam beleggen en belicht de uitdagingen waarmee beleggers worden geconfronteerd bij het verzoenen van persoonlijke overtuigingen met officiële SI-definities. Het verdiept zich in de groeiende spanning tussen het prioriteren van financiële rendementen en duurzaamheidsdoelen, een conflict dat wordt geïntensiveerd door steeds strengere SI-regelgeving.

Zowel particuliere beleggers als grote vermogensbeheerders ervaren deze dilemma’s, met uiteenlopende perspectieven op wat duurzaam is, zoals het lopende debat over aardgas en kernenergie. De noodzaak voor flexibiliteit bij het maken van geïnformeerde beleggingskeuzes komt naar voren als een centraal thema.